Chatten kende ik op 3 manieren:
- in een grijs verleden wel eens gekletst met vriendin op ICQ: was toen een openbaring voor me
- stom geouwehoer met wildvreemden. Soms leer je die wildvreemden wat beter kennen, omdat je ze vaker op de chatsite tegen komt, maar het blijft stom geouwehoer
- chatrooms met een bepaald onderwerp, een bepaalde gedeelde liefde. Bij mijn man is dat reggae en is het eigenlijk geen chatsite, maar een bestandsuitwisselingsprogramma (P2P: peer to peer > nou lijk ik er heel veel verstand van te hebben, maar dat staat hij nu tegen mij aan te kletsen). Hier komen ze alleen op uitnodiging en met wachtwoorden in en is het een kleine groep, waarvan iedereen elkaar kent en we inmiddels ook al een paar mensen "in het echt" hebben ontmoet (uit Berlijn, Turkije en UK. Volgend jaar gaan we er een uit Slovenie ontmoeten).
Net heb ik even leuk gechat met Kokopelli, via haar blog. Geinig is dat. Wil ik ook op mijn blog, maar nu even geen tijd (Eh, wanneer wel?).
En ik heb een vraag gesteld bij Al@din. In tegenstelling tot Kokopelli kreeg ik wel meteen een medewerker (maar mijn vraag stelde ik in Utrecht, dat wordt dan ook behandeld vanuit Utrecht? Of is dat bij de chat weer anders?). Mijn vraag werd vriendelijk, snel en professioneel afgehandeld. Ik ben helemaal enthousiast.
Misschien ga ik mijn veelvragende kind ook eens daar zijn vragen laten stellen.
3 opmerkingen:
Om die reden heb ik een gmail account aangemaakt voor Daniek. En dan (nog niet) om te chatten, maar wel om richting Aladin vragen te stellen.
Wat goed dat je het nog wist van dat filmpje. Ik heb hem op mijn blog gepklaatst maar doe jij het vooral ook, kan geen kwaad. Bedankt!
Zo te zien is het ondertussen prima gelukt om een chatbox aan je blog toe te voegen. Goed gedaan!
Leuk idee om veel vragenstellende kinderen in contact te brengen met Aladin. Dat scheelt als ouder weer een aantal 'waarom dan...' vragen ;o)
Zou chatten iets zijn om in je eigen werk te gebruiken richting klanten?
Een reactie posten